Ο Σταύρος Καζαντζόγλου για το έπος της ΑΕΚ μέσα στην Τουρκιά που έδειξε το μεγαλείο αυτού του συλλόγου

Ας ξεκινήσω με κάτι προσωπικό. Είμαι βέβαιος, πως αν σήμερα ήταν εδώ μαζί μας, θα με έπαιρνε τηλέφωνο πριν καν τελειώσει το παιχνίδι. Θα ήταν τόσο χαρούμενος, που θα μπέρδευε τα λόγια του. Θα μου τα έλεγε μισά ελληνικά, μισά τούρκικα, αλλά θα γέλαγε ολόκληρος. Δεν με ευνόησε ο Θεός να το ζήσει. Να δει την ΑΕΚ του να πηγαίνει στην Τουρκιά και να παίρνει νίκη, να κάνει εκείνον και όλους εκείνους που κάποιοι βλάκες και ανιστόρητοι αποκαλούσαν Τουρκόσπορους, να ξεχειλίζουν από περηφάνεια.

 

Ξέρετε, για όλους εκείνους τους ανθρώπους (τολμώ να βάλω και τον εαυτό μου ανάμεσα τους), το βλέμμα προς ανατολάς είναι μια ανοιχτή πληγή. Είναι τα σπίτια που χάθηκαν, τα χαμόγελα που στέρεψαν, τα δάκρυα που δεν σταμάτησαν να κυλούν. Είναι οι αναμνήσεις, είναι η Πόλη και η Αγιά Σοφιά, είναι τα Πριγκιπόννησα και η γενοκτονία, είναι οι βαλίτσες που έμεναν πάντα γεμάτες και σε θέση ετοιμότητας, για την επιστροφή. Που δεν έγινε ποτέ. Εστω και νοερά, έστω και μέσω ενός ευρωπαϊκού αγώνα, η ΑΕΚ γύρισε πίσω και έφερε ξανά την περηφάνεια σε αυτόν τον λαό. Το καμάρι τους.

 

Η ΑΕΚ είναι η καλύτερη ομάδα

 

Σε αγωνιστικό επίπεδο, όσο υπάρχουν ακόμα περίεργοι που το αμφισβητούν, μπορούμε οι υπόλοιποι να το απολαμβάνουμε. Η ΑΕΚ είναι η καλύτερη ομάδα στην Ελλάδα, μια από τις πλέον φορμαρισμένες στην Ευρώπη. Είμαι βέβαιος πως θα βρεθούν πάλι κάποιοι να το κρίνουν υπερβολικό. Να δούμε πότε θα πειστούν. Νικά ασταμάτητα στην Ελλάδα κόντρα σε πιθανούς και απίθανους αντιπάλους, νικά στην Ευρώπη και δείχνει πως όσα λάθη και εάν προηγήθηκαν, παραμένει τεράστιο μέγεθος για τα ευρωπαϊκά δεδομένα.

 

Δεν χρειάζονται μεγάλες κουβέντες. Τα μεγάλα πράγματα η ΑΕΚ τα κάνει μέσα στο γήπεδο. Διπλό στην Φλωρεντία, διπλό μέσα στην Τουρκιά, απέναντι στην ομάδα που ήταν πρωτοπόρος της διοργάνωσης μέχρι και τώρα, στην ομάδα που όλοι έλεγαν για την στιβαρή αμυντική λειτουργία της και τους καλούς παίκτες που έχει. Κάποιες… πεθερούλες περίμεναν καρτερικά στο ημίχρονο για να πουν τις μεγάλες ποδοσφαιρικές αναλύσεις τους, να μας πουν για την ομάδα που είναι σοφτ, που δεν βάζει πολλά γκολ και άλλες συμπαθητικές ανοησίες.

Εβγαλε μέταλλο

Στην Σαμψούντα η ΑΕΚ φανέρωσε πως πέρα από κλάση, έχει και μέταλλο. Γιατί με τόσο κακή εμφάνιση, ευρισκόμενη πίσω στο σκορ και σε μια σκληρή έδρα, οι περισσότεροι θα πόνταραν πως αυτό το πράγμα δεν μπορούσε να πάει μακριά. Αλλά οι σπουδαίες ομάδες, ατσαλώνονται στα δύσκολα. Βγάζουν πίεση, βγάζουν αντίδραση, καταφέρνουν να πάρουν επικά αποτελέσματα με τεράστιες ανατροπές. Αυτό που εμφάνισε η ΑΕΚ στο δεύτερο ημίχρονο ήταν κράμα ομάδας με ποιότητα και νοοτροπία νικητή.

Δεν ξέρω (ακόμα) τι τους είπε ο Νίκολιτς στο ημίχρονο, αλλά ξέρω πως αυτό που παρουσιάστηκε στο δεύτερο μέρος ήταν κάτι πολύ όμορφο. Αποφασισμένο να ισοπεδώσει την αντίπαλο της και να φύγει από την Τουρκιά με το τρίποντο που καθιστά την ΑΕΚ φαβορί για πρόκριση χωρίς ενδιάμεση φάση στο Κόνφερενς Λιγκ, με τάσεις ακόμα και για να βγει τελικώς πρώτη σε αυτήν την πρώτη φάση της διοργάνωσης. Γιατί να μην το κάνει; Ποιος μπορεί να βάλει φραγμό στα όνειρα αυτής της ομάδας; Αν εξαιρέσω κάποιους εξωαγωνιστικούς παράγοντες, ουδείς άλλος.

Η μεταμόρφωση

Η ΑΕΚ του πρώτου ημιχρόνου ήταν γεμάτη προβλήματα. Μια ομάδα που δεν μπορούσε να απειλήσει, που είχε τεράστια προβλήματα στην μετάβαση. Η ιδέα του Νίκολιτς να μεταφέρει τον Πινέδα στην δεξιά πλευρά της επίθεσης, προφανώς και δεν βγήκε. Γιατί ο Μεξικανός είναι καλός όπου και εάν τον βάλει, αλλά όπως παίζει στον άξονα δεν υπάρχει άλλος για να το κάνει. Εάν σε αυτό προσθέσετε το λάθος του Ρότα στην αρχή, τον λαβωμένο Μουκουντί, τον Περέιρα που περιφερόταν, τον Μαρίν μαγκωμένο μετά την κάρτα, τον Κοϊτά να χαλά επιθέσεις της… ΑΕΚ. Το 1-0 που έχανε, μάλλον μοιάζει και κολακευτικό. 

Και ξάφνου, όλο αυτό αλλάζει. Ο Μαρίν τρώει σίδερα στην μεσαία γραμμή, ο Κοϊτά βάζει γκολ που μπορεί να μπει στα χάι λάιτ τηλεοπτικών εκπομπών, ο Περέιρα παίζει με το μυαλό των αντιπάλων και την τεράστια ποδοσφαιρική ευφυΐα που διαθέτει ο Ρότα έκανε μια απόκρουση που ομοιάζει με την μυθική του Μανωλά στην κεφαλιά του Ντέταρι, ο Πήλιος γάζωνε την πλευρά, ο Μάνταλος όργωνε το γήπεδο και ο Γιόβιτς δεν έχανε μονομαχία. Η ΑΕΚ γύρισε το ματς σε δέκα λεπτά και μπορούσε να σκοράρει και άλλες φορές. 

Τώρα, τα πάντα είναι στο χέρι της. Όπως τίποτα μέχρι τώρα, έτσι και από εδώ και πέρα, στα τρία ματς που απομένουν για να ολοκληρωθεί ο χρόνος, τίποτε δεν πρόκειται να χαριστεί στην ΑΕΚ. Ειδικά εντός συνόρων, κάτι παιδιά παραμονεύουν στη γωνία για να κάνουν την ζημιά. Η ΑΕΚ μοιάζει με λερναία ύδρα. Ένα νέο πρόβλημα προκύπτει, δύο νέες λύσεις εμφανίζει. Ο Νίκολιτς δείχνει πως άξιζε η αναμονή και η επένδυση της ΑΕΚ στην περίπτωση του, οι παίκτες βρήκαν ρόλο και κατεύθυνση, η ΑΕΚ μπορεί να ονειρεύεται ξανά. Και με βραδιές σαν αυτήν στον Πόντο, να γιατρεύει λίγο την πληγή.

ΠΗΓΗ: sdna.gr