Μέσα στη μαυρίλα των ημερών από τις πραγματικές θλιβερές ειδήσεις και το θανατικό που έπεσε, αφήσαμε πίσω το σχολιασμό για τα όσα συμβαίνουν στο χώρο του… αθλητισμού και του… πολιτισμού! Αθλητισμού, που λέει ο λόγος, όσο για τον… πολιτισμό, γελάει και το παρδαλό κατσίκι.

Οι εικόνες και τα βίντεο που κάνουν το γύρο των social media, με τα χαστούκια, τις γροθιές, τα φτυσίματα, τις ύβρεις και όλα αυτά τα «χαριτωμένα», ήρθαν μάλιστα μόλις λίγες ημέρες από τη «δημοσιογραφική ευαισθησία» και το… κρεσέντο αναπαραγωγής καυστικών σχολίων για τη φιέστα της ΑΕΚ, επειδή ο Μάριος Ηλιόπουλος μίλησε για… 27 ολόκληρα λεπτά και τα «έχωσε» χωρίς φυσικά να προσβάλλει κανέναν, σε δημοσιογράφους που είχαν τη… μύγα και σε τράπεζες που εκμεταλλεύονται τον κόσμο και βάζουν λουκέτα. Α, κι επειδή τραγούδησε!

Ο ιδιοκτήτης της ΠΑΕ ΑΕΚ, που παραμονή της φιέστας, έπαιζε και τραγουδούσε με εκατοντάδες παιδάκια στην Πλατεία του Αετού και που μέσα στο γήπεδο, ζήτησε από τον κόσμο να σταματήσει τα υβριστικά συνθήματα για μανάδες, τονίζοντας για πολλοστή φορά ότι η μάνα αποτελεί ιερό σύμβολο.

Ένας άνθρωπος παθιασμένος, με πολλή ενέργεια που την διοχετεύει ωστόσο σε αγκαλιές και σε αγάπη προς την ομάδα και τους ανθρώπους της. Και που υπερασπίζεται σθεναρά την ΑΕΚ ως ασπίδα και χωρίς ποτέ να προβαίνει σε χυδαιότητες, όπως κατά κόρον έχουμε δει σε άλλες περιπτώσεις.

Όχι φυσικά ότι μας προκαλεί πλέον κάτι εντύπωση, αλλά έλα που οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες, οπότε όσοι επιλεκτικά ευαίσθητοι αισθάνθηκαν θιγμένοι από μια ομιλία κι επειδή… τραγούδησε ο Μάριος Ηλιόπουλος, καλύτερα να μασάνε παρά να μιλάνε, γιατί μετά ξεφτιλίστηκαν με την μούγγα που τους έπιασε από τα σκηνικά απείρου κάλλους στο ΟΑΚΑ. Για να μην θυμίσουμε και παλαιότερες ωραίες εικόνες…

Υ.Γ.: Να εκφράσω κι από εδώ τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια στον Τραϊανό Δέλλα, στην κόρη του και σε όλους τους οικείους για την απώλεια της Γωγώς Μαστροκώστα. Μία γυναίκα πολύ γενναία που στάθηκε παλικάρι ως το τέλος, φροντίζοντας και προσφέροντας όλη την αγάπη και το χαμόγελό της στην οικογένειά της. Όπως για κάθε άνθρωπο ισχύει το ίδιο, έτσι και για την Γωγώ είναι πολύ άδικο να φεύγεις μόλις στα 55 σου χρόνια, έχοντας μάλιστα παλέψει για πολλά χρόνια της ζωής σου με την ασθένεια.

Υ.Γ.2: Συλλυπητήρια και στους οικείους του Παρασκευά Άντζα. Μία επίσης πολύ άδικη απώλεια για έναν τόσο νέο άνθρωπο, μόλις 49 ετών, που ταλαιπωρήθηκε μάλιστα πάρα πολύ το τελευταίο διάστημα.