Ο Λούκα Γιόβιτς έχει… καψούρα με την ΑΕΚ και αυτό πλέον φαίνεται παντού!

Ο Σέρβος επιθετικός μίλησε λίγο μετά τη φιέστα του πρωταθλήματος την Κυριακή στο MozzartSport για την αξέχαστη σεζόν που έζησε φέτος με την Ενωση, το σημείο καμπής όταν ο Μάρκο Νικόλιτς επέπληξε αυτόν και τον Γκατσίνοβιτς.

«Υποθέτω ότι και ο Λούκα Γιόβιτς έχει το δικαίωμα να έχει μια κακή μέρα, ένα κακό έτος, ακόμα και μια κακή επιλογή. Ότι εξαιτίας αυτού τον καταδικάσαμε όλοι και/ή τον ξεγράψαμε σε κάποιο σημείο. Ακόμα και όταν αποφάσισε, όπως ο ίδιος παραδέχτηκε, να απομακρυνθεί από το μεγάλο προσκήνιο, υπήρχαν εκείνοι που προέβλεπαν ότι θα σαπίσει αθλητικά. Και αναστήθηκε» γράφουν αρχικά οι Σέρβοι για τον παικταρά της ΑΕΚ και συνεχίζουν:

«Ήταν ο σημαιοφόρος της μεγάλης γιορτής της σερβικής ΑΕΚ. Μετέφερε την τρίχρωμη σημαία μας από τον οικισμό της Νέας Φιλαδέλφειας μέχρι την άλλη άκρη της Αθήνας και ανέβηκε στην Ακρόπολη με σπριντ στο τελικό στάδιο του αγώνα σαν κάποιος αρχαίος ήρωας, επιδεικνύοντας ισχυρή ψυχική δύναμη. Τα 21 γκολ του στη σεζόν, 17 από τα οποία στο ελληνικό πρωτάθλημα, παραμένουν ως φάρος του πώς επανέφερε την καριέρα του στο μονοπάτι που ήθελε όταν έφτασε στη χώρα που τόσες φορές άνοιξε την αγκαλιά της στους αθλητές μας».

Η συνέντευξη του Λούκα Γιόβιτς

«Ποτέ δεν μου άρεσε να μιλάω πολύ. Ειδικά όχι σε συνεντεύξεις μετά από αγώνες ή σε συνεντεύξεις Τύπου πριν, γιατί τότε δεν μπορείς να πεις όλα όσα σκέφτεσαι. Και όταν δεν μπορώ να πω όλα όσα σκέφτομαι, τότε δεν μου αρέσει να μιλάω. Δεν με έχετε δει ποτέ να πιέζω τον εαυτό μου να κάνει δηλώσεις, από τότε που ήρθα στην Αθήνα έχω μιλήσει μόνο μία φορά και αυτό ήταν μετά από τέσσερα γκολ εναντίον του Παναθηναϊκού, επειδή με ανάγκασαν από τον σύλλογο, κυριολεκτικά έπρεπε να το κάνω. Δεν μου αρέσει να εμφανίζομαι δημόσια, γιατί όποιος βγαίνει μπροστά στις κάμερες λέει τα ίδια πράγματα. Σου έδωσα συνέντευξη τον Νοέμβριο. Προτιμώ να επικεντρώνομαι στο γήπεδο, μου ταιριάζει όταν είμαι στον πάγκο, παρακολουθώ, το απολαμβάνω. Άλλωστε, έχουμε έναν καλό λόγο να μην μιλάμε για αυτό αλλιώς», εξηγεί ο Λούκα Γιόβιτς μιλώντας από τη Βούλα.

Στη συνέχεια μιλάει για το καταφύγιο που βρήκε στην Ελλάδα και την ΑΕΚ: «Μου αρέσει εδώ. Είμαστε πολλοί Βαλκάνιοι, προπονούμαστε το πρωί, το απόγευμα πηγαίνουμε όλοι στο πάρκο με τα παιδιά. Περνάμε πολύ χρόνο μαζί, οι γιοι μου νιώθουν άνετα και χαίρομαι που μεγαλώνουν σε ένα ωραίο περιβάλλον, πηγαίνουν σε διεθνή σχολεία, βλέπω ότι νιώθουν υπέροχα. Ο γιος μου με ρώτησε πρόσφατα: «Μπαμπά, γιατί υπέγραψες με την ΑΕΚ μόνο για δύο σεζόν, γιατί δεν υπογράφεις συμβόλαιο για το υπόλοιπο της καριέρας σου;» Ηρέμησε, γιε μου, θα δούμε, αλλά στα παιδιά τους αρέσει.»

Επειτα μιλάει για το μέλλον του: «Θα ήθελα να μείνω ένα ακόμα χρόνο στην Αθήνα, γιατί πιστεύω ότι μπορώ να τα πάω πολύ καλύτερα. Το πρώτο μέρος της σεζόν ήταν προβληματικό, επειδή δεν πέρασα από την προετοιμασία, και τον Φεβρουάριο υπέστην τραυματισμό στον καρπό, οπότε δυσκολεύτηκα εκεί, αργότερα τραυματίστηκα στο γόνατο. Γι’ αυτό πιστεύω ότι μετά την προετοιμασία, αν όλα πάνε καλά, τα πράγματα θα φαίνονται πολύ καλύτερα. Θα ήθελα να μείνω, να επιβεβαιώσω τον εαυτό μου και να ανεβάσω τα πάντα σε υψηλότερο επίπεδο».

Για τις επιδόσεις του λέει: «Είμαι ικανοποιημένος, παρόλο που μπορώ να κάνω καλύτερα τόσο ως παίκτης όσο και στατιστικά. Είμαι απαιτητικός με τον εαυτό μου. Πάντα ψάχνω πού μπορώ να βελτιωθώ, πραγματικά πιστεύω ότι θα μπορούσα να είχα κάνει ακόμα καλύτερα αυτή τη σεζόν, και δεν το έκανα για τους λόγους που ήδη εξήγησα, που έχουν να κάνουν με τραυματισμούς. Τελικά, ήταν μια καλή σεζόν, αλλά θα μπορούσε να ήταν πολύ καλύτερη».

Για τις αγαπάει λίγο περισσότερο αυτό το τρόπιο που κατέκτησε με την ΑΕΚ: «Σε όλες τις προηγούμενες ομάδες όπου κέρδισα τρόπαια, δεν συμμετείχα σε τόσο μεγάλο αριθμό λεπτών και γκολ όπως φέτος. Γι’ αυτό το κύπελλο μου είναι ιδιαίτερα αγαπητό. Ήταν μια πρόκληση, γιατί όταν έφτασα, ο κόσμος δεν πίστευε ότι ήμασταν σοβαροί υποψήφιοι για τον τίτλο. Αυτή η υποτιμητική στάση με τράβηξε κατά κάποιον τρόπο. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης με τον προπονητή Μάρκο Νικόλιτς και τον διευθυντή Χάβι Ριμπάλτα, αναγνώρισα το όραμά τους και την επιθυμία τους να παλέψουν για κάτι μεγάλο, κάτι που είναι σημαντικό για μένα. Τελικά τα κατάφερα».

Και συνέχισε: «Δεν έπαιξα κανένα ρόλο στη Μπενφίκα, στη Ρεάλ έπαιξα λίγο και κυρίως καθόμουν στον πάγκο, αν και ξεκίνησα αγώνες στους τελικούς του Σούπερ Καπ. Ήταν παρόμοια κατά τη διάρκεια της παραμονής μου στο Μιλάνο. Στη Γερμανία, σηκώσαμε το κύπελλο, και ο μόνος σύλλογος με τον οποίο δεν κέρδισα τίποτα ήταν η Φιορεντίνα, όπου έχασα δύο τελικούς του Conference League και έναν τελικό του Κυπέλλου Ιταλίας. Και αυτό το τρόπαιο… Δεν θα ήθελα να μιλήσω για τη σημασία του για την ομάδα. Τα νούμερα μιλάνε, εγώ δεν θα μιλήσω. Ας μιλήσουν οι άλλοι και ας αποφασίσουν ποιος είναι ο ηγέτης. Ξέρω ότι προσπάθησα να παίξω κάθε αγώνα στο μέγιστο επίπεδο για να βοηθήσω την ομάδα. Αν δεν ήταν αυτή, δεν θα μπορούσα να φτάσω ούτε αυτούς τους αριθμούς. Αυτή είναι η κοινή επιτυχία όλων μας, με επικεφαλής τον Μάρκο Νικόλιτς, ένας από τους κύριους λόγους για τους οποίους τελικά κερδίσαμε το τρόπαιο».

Για το ξεκίνημα στην ΑΕΚ το περασμένο καλοκαίρι: «Τα προηγούμενα χρόνια, η ΑΕΚ αποκλείστηκε από τις Βελέζ και Νόα, που είναι σύλλογοι πολύ χαμηλότερης ποιότητας και μεγέθους από την ΑΕΚ. Στο ντεμπούτο μου, περάσαμε τον Άρη Λεμεσού και τότε είδα ότι όλοι ήταν χαρούμενοι. Μου φάνηκε λίγο περίεργο, γιατί πίστευα ότι η πρόκριση στην Ευρώπη ήταν το ελάχιστο που έπρεπε να πετύχουμε, ειδικά αφού το Conference League δεν είναι και πολύ δύσκολη διοργάνωση και ο καθένας μπορεί να παίξει σε αυτό. Εμείς πρέπει να προσπαθήσουμε την επόμενη σεζόν να ανεβάσουμε τον σύλλογο σε υψηλότερο επίπεδο, να προκριθούμε στο Champions League και να πετύχουμε τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα εκεί. Ο σύλλογος, όπως η ΑΕΚ, το αξίζει πραγματικά. Ταυτόχρονα, πρέπει να τους επαινέσω».

Και πρόσθεσε: «Τα παιδιά ξεκίνησαν νωρίς τις προετοιμασίες τους, δεν ήμουν μαζί τους από την αρχή. Παίξαμε σε υψηλό επίπεδο στα προκριματικά, και μετά υπήρξε μια μικρή πτώση. Σε μερικά παιχνίδια κερδίσαμε 1-0, αλλά δυσκολευτήκαμε πολύ. Δεν φαινόμασταν στα καλύτερά μας. Μετά ανακάμψαμε και πήραμε μια μακρά σειρά νικών, και στην πορεία προχωρήσαμε καλά στην Ευρώπη. Είχαμε όλες τις νίκες στο κύπελλο πριν συμβεί η ήττα, όταν ο ΟΦΙ μας απέκλεισε στο γήπεδό μας, σκοράροντας ένα γκολ δέκα λεπτά πριν το τέλος. Σε ένα τόσο μεγάλο δείγμα αγώνων, είναι φυσιολογικό να κάνεις κάποιο λάθος, αλλά συνεχίσαμε να πιστεύουμε ακόμα και μετά το κύπελλο. Εν τω μεταξύ, παίξαμε ισοπαλία στη Θεσσαλονίκη εναντίον του Άρη, κερδίσαμε 4-0 και δείξαμε σε όλους ότι είμαστε ακόμα εδώ, ξέραμε ότι θα παλέψουμε για τον τίτλο στο τέλος».

Για τα γκολ στον Παναθηναϊκό: «Έτσι έγινε, αν και είναι λίγο πιο βαθύ το θέμα. Όταν ήρθα, ένα από τα κύρια, ας πούμε, κίνητρά μου ήταν να «πάρω» τον τίτλο από τον Μάξι (Νεμάνια Μαξιμόβιτς, πρώην ποδοσφαιριστής του ΠΑΟ) και να συνεχίσω να τον νικάω. Φοβήθηκε, οπότε το έσκασε στο Ντουμπάι (γέλια). Άκουσα ότι το ντέρμπι ΑΕΚ – Παναθηναϊκός είναι το μεγαλύτερο στην Αθήνα, με το γεγονός ότι οι αγώνες σημαίνουν περισσότερα για τους οπαδούς του Ολυμπιακού λόγω όλων όσων έχουν συμβεί στην ιστορία. Αυτό είναι το πλεονέκτημα του ελληνικού πρωταθλήματος, επειδή έχεις τέσσερις μεγάλες ομάδες που παλεύουν και καταλήγουν να παίζουν μεταξύ τους στα πλέι-οφ, όπου πρέπει να δείξεις χαρακτήρα και νοοτροπία νικητή».

Για το αήττητο σερί της ΑΕΚ: «Γνωρίζαμε ότι μετά τις οριακές ήττες από τον ΠΑΟΚ και τον Ολυμπιακό τον Οκτώβριο του περασμένου έτους, θα ανακάμψουμε αν μείναμε ενωμένοι και αν πιστέψαμε όλοι. Γι’ αυτό και καταφέραμε να φτάσουμε τόσα παιχνίδια χωρίς ήττα, κάτι που λέει πολλά για το είδος της ομάδας που είμαστε. Ακόμη και στα δύο τελευταία ντέρμπι, όταν όλα είχαν ήδη κριθεί, παραμείναμε αήττητοι. Η ομάδα έχτισε χαρακτήρα καθ’ όλη τη διάρκεια της σεζόν. Ο Μάρκο Νικόλιτς φέρει το μεγαλύτερο βάρος ευθύνης γι’ αυτό, γιατί πριν από ένα χρόνο η ομάδα δεν είχε αυτή τη σειρά, όπως αποδεικνύουν οι έξι ήττες.

Φέτος την χτίσαμε με την ιστορία, τις προπονήσεις, τα παιχνίδια. Είναι πολύ δύσκολο να παλέψεις για οποιοδήποτε τρόπαιο. Όλοι έπρεπε να δουλέψουμε πάνω σε αυτό το σχέδιο, οπότε ο Περέιρα, οι παίκτες με σπουδαίες καριέρες, ήταν πάντα εκεί, δεν ύψωσαν τη φωνή τους. Ήταν ένα παράδειγμα για εμάς, ειδικά για τους νεότερους παίκτες. Μας έδειξαν το μονοπάτι που πρέπει να ακολουθήσουν όλοι. Για παράδειγμα, ο Μάρκο Γκρούιτς δεν κατάφερε να παλέψει για ούτε ένα λεπτό, αλλά από την πρώτη μέχρι την τελευταία μέρα ήταν ο πιο επαγγελματίας στην ομάδα. Το μόνο πράγμα για το οποίο νιώθω ενοχές είναι αυτός. Ο τύπος είναι δέκα πόντους πάνω από την ανθρώπινη πλευρά, και έχει όλες τις ποιότητες για να παίξει εδώ, αλλά τα πράγματα δεν ταίριαξαν και αυτό είναι το μόνο πράγμα που μετανιώνω».

Για το δέσιμο της ομάδας: «Ήμασταν όλοι μαζί, παλέψαμε ο ένας για τον άλλον και στο τέλος κατακτήσαμε τον τίτλο μαζί. Είναι ζωτικής σημασίας οι παίκτες που έχουν λιγότερο χρόνο συμμετοχής να δείχνουν ότι νοιάζονται. Αν πάμε στην προπόνηση και 11 παίκτες προπονούνται καλά και οι υπόλοιποι 11 δεν θέλουν να το κάνουν έτσι, τότε δεν μας κάνουν χάρη, γιατί δεν θα είμαστε στο επίπεδο που πρέπει να είμαστε στον αγώνα. Τότε η πίεση είναι μικρότερη, γιατί ξέρουμε ότι δεν υπάρχει κανείς να μας απειλήσει και ότι ανεξάρτητα από την απόδοση, θα παίξουμε τον επόμενο αγώνα. Μας έχουν πιέσει όλη τη σεζόν να είμαστε στο μέγιστο επίπεδο».

Για το τι συνέβη μετά τις ήττες με ΠΑΟΚ και Ολυμπιακό: «Όταν χάσαμε πρώτα από τον ΠΑΟΚ στο γήπεδό μας και μετά από τον Ολυμπιακό στον Πειραιά, και τις δύο φορές με 0-2, σε μια συνάντηση στα αποδυτήρια, ο Μάρκο Νικόλιτς επιτέθηκε σε μένα και τον Μιγιάτ. Είπε ότι περίμενε περισσότερα από εμάς, ότι ήρθα ως παίκτης που θα έπρεπε να βοηθήσει σε τέτοια παιχνίδια, ότι η γλώσσα του σώματός μου ήταν κακή. Εκείνη τη στιγμή, περνούσα πραγματικά μια δύσκολη περίοδο, επειδή δεν είχα κάνει την προετοιμασία, ένιωθα συνεχώς κουρασμένος και δεν μπορούσα να βρω τη φόρμα μου. Δυσκολευόμουν, είχα μια σειρά από 12, 13 αγώνες στους οποίους δεν κατάφερα να σκοράρω. Για μένα, αυτή η λεπτομέρεια ήταν το πιο σημαντικό σημείο της σεζόν, το σημείο από το οποίο όλα άλλαξαν προς το καλύτερο, και νομίζω ότι μετά από αυτό αρχίσαμε να παίζουμε σημαντικά καλύτερο ποδόσφαιρο. Με αυτή τη χειρονομία, ο Μάρκο έδειξε ότι δεν αποτελεί πρόβλημα για αυτόν το γεγονός ότι είμαστε Σέρβοι και ότι εγώ ήρθα ως το μεγαλύτερο όνομα. Είπε αυτό που σκεφτόταν. Μου αρέσει πολύ αυτό στον Νικόλιτς, γιατί ξέρεις πού στέκεσαι μαζί του. Ό,τι λέει το εννοεί πραγματικά. Όταν σου λέει κάτι, ξέρεις αμέσως γιατί παίζεις ή γιατί δεν παίζεις. Το ίδιο ισχύει και για τα τακτικά θέματα. Σε κάθε στιγμή του αγώνα, ξέρεις ποια είναι η αποστολή σου. Αυτή ήταν η καμπή από την οποία καταφέραμε να βρούμε κάποια φόρμα».