Ο Μάριος Ηλιόπουλος είχε μπροστά του δύο δρόμους. Ο εύκολος θα ήταν να αφήσει τα πράγματα να κυλήσουν, να διατηρήσει τις ισορροπίες και να μεταθέσει για αργότερα μια απόφαση που έτσι κι αλλιώς κάποια στιγμή θα έπρεπε να ληφθεί. Επέλεξε να παρέμβει διαφοροποιώντας τη διοικητική εικόνα της Ερασιτεχνικής ΑΕΚ ώστε να δείξει ότι από εδώ και πέρα η πορεία της δεν θα καθορίζεται από τη συνήθεια, αλλά από το δικό του σχέδιο.

Η ανάθεση εκτελεστικού ρόλου σε ένα πρόσωπο που εμπιστεύεται δεν αποτελεί μια απλή ανακατανομή αρμοδιοτήτων. Είναι μια κίνηση με σαφές και στοχευμένο διοικητικό αποτύπωμα. Άνθρωπος του κλειστού κύκλου του μεγαλομετόχου της ΠΑΕ αποκτά κεντρικό ρόλο στη λειτουργία της Ερασιτεχνικής και αυτό, από μόνο του, αρκεί για να καταλάβει ο καθένας ότι αρχίζει ένας διαφορετικός κύκλος.

Δεν χρειάζεται να ωραιοποιήσει κανείς όσα προηγήθηκαν. Η περίοδος ηγεσίας του απελθόντος συνοδεύτηκε από επιλογές και χειρισμούς που προκάλεσαν αντιδράσεις. Η Ερασιτεχνική άρχισε να απασχολεί περισσότερο για τις διοικητικές υποθέσεις της παρά για την καθημερινή δουλειά που γινόταν στα τμήματά της. Και αυτό δεν είναι ποτέ καλό σημάδι για έναν σύλλογο που οφείλει να εκπέμπει ενότητα.

Ο χρόνος που πήρε δεν πήγε χαμένος

Σε αρκετούς προκάλεσε εντύπωση ότι ο Ηλιόπουλος δεν έσπευσε να ανοίξει τα χαρτιά του. Δεν αναζήτησε γρήγορες λύσεις ούτε κινήθηκε για να κερδίσει εντυπώσεις. Προτίμησε να ακούσει περισσότερα απ’ όσα είπε. Να παρακολουθήσει την κατάσταση, να αφουγκραστεί τις αντιδράσεις, να αντιληφθεί ποια ήταν η πραγματική εικόνα πίσω από τον θόρυβο. Όπως είχε πράξει και με την ΠΑΕ.

H διοίκηση ενός οργανισμού όπως η ΑΕΚ δεν μπορεί να λειτουργεί ούτε με βάση την πίεση της στιγμής ούτε με όρους επικοινωνιακής διαχείρισης. Χρειάζεται καθαρή σκέψη και αποφάσεις που να αντέχουν στον χρόνο. Η συγκεκριμένη μοιάζει να είναι ακριβώς τέτοια.

Ταυτόχρονα, έστειλε και ένα μήνυμα προς την κιτρινόμαυρη βάση. Ότι ακούει, πως δεν θεωρεί τον κόσμο διακοσμητικό στοιχείο του συλλόγου. Όχι επειδή οι διοικήσεις οφείλουν να ακολουθούν κάθε απαίτηση της εξέδρας, αλλά επειδή ο παλμός ενός τόσο μεγάλου συλλόγου δεν γίνεται να αγνοείται.

Στοχευμένη εύρεση ρόλου

Ο νέος εκτελεστικός ρόλος δημιουργεί ένα διαφορετικό μοντέλο λειτουργίας, με πιο άμεση σύνδεση ανάμεσα στην ΠΑΕ και στην Ερασιτεχνική, καλύτερο συντονισμό και ξεκάθαρη γραμμή στις αποφάσεις. Με απλά λόγια, η Μάνα ΑΕΚ περνά σε μια περίοδο κατά την οποία η ευθύνη, οι επιλογές και η λογοδοσία συγκεντρώνονται γύρω από το πρόσωπο που σήμερα αποτελεί το ισχυρότερο διοικητικό σημείο αναφοράς ολόκληρου του οργανισμού.

Και αυτό ίσως είναι το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της υπόθεσης. Ο Ηλιόπουλος δεν περιορίστηκε στο να εκφράσει δημόσια την πρόθεσή του να στηρίξει την Ερασιτεχνική, τουναντίον προχώρησε σε μια παρέμβαση που αλλάζει τις ισορροπίες και καθιστά σαφές ότι επιθυμεί ενεργό συμμετοχή στη διαμόρφωση της επόμενης ημέρας.

Κάπως έτσι κλείνει ένας κύκλος που είχε αρχίσει να κουράζει. Όχι επειδή όλα όσα έγιναν ήταν απαραίτητα λανθασμένα, αλλά επειδή η συζήτηση είχε μετατοπιστεί από την ουσία, η οποίο για την ΑΕΚ δεν μπορεί να είναι άλλη από μια Ερασιτεχνική ισχυρή, ενωμένη και λειτουργική, που θα στηρίζει όλα τα τμήματά της και θα αποτελεί σημείο αναφοράς για ολόκληρο τον οργανισμό.

Η επιλογή αυτή καθεαυτή δεν εγγυάται από μόνη της την επιτυχία. Καμία διοικητική απόφαση δεν το κάνει. Δείχνει όμως κάτι πολύ συγκεκριμένο: ότι ο Μάριος Ηλιόπουλος αποφάσισε πως ήρθε η ώρα να βάλει τη δική του υπογραφή και στη Μάνα ΑΕΚ. Είναι μια ελπιδοφόρος εξέλιξη η οποία θα κριθεί σε βάθος χρόνου.