Η ηρεμία και η σιγουριά που επικρατεί στην ΑΕΚ αυτό το διάστημα, μάς επιτρέπει να ασχολούμαστε και με άλλα θέματα, αναμένοντας τον επόμενο… Ζούμπκοφ! Δεν ξέρω αν και πόσο Μουντιάλ βλέπετε. Στην περίπτωση μου ισχύει αυτό που λέμε «το μεν πνεύμα πρόθυμο, η δε σαρξ ασθενής». Στο ματς που ξεκινάει στη 01:00, οριακά παλεύω μέχρι το πρώτο cooling break, στις 04:00 και στις 07:00 δεν το συζητάμε.

Θέλω να ελπίζω ότι θα το παλέψω να δω πιο πολλά ματς όταν αυξηθεί το ενδιαφέρον, αλλά αν δεν μπορείς να την πέσεις έστω μισή ώρα μέσα στη μέρα, είναι αρκετά δύσκολο να αντέξεις αν δεν είσαι… παιδί! Μιας και είπα «παιδί», το πρώτο Μουντιάλ που έχω αναμνήσεις, αλλά κυρίως παιδικές ελέω Ντιέγκο και λιγότερο ποδοσφαιρικές ήταν στο Μεξικό το ’86. Αυτό που θυμάμαι με πολλές λεπτομέρειες ήταν το ’90 στην Ιταλία, που ήμουνα 12 χρονών και μπορούσα πλέον και να καταλάβω, αλλά και να σχολιάζω.

Ανοίγω παρένθεση. Αργεντινή πάντα, κάπου στα 18 έμαθα και ενθουσιάστηκα χαζεύοντας ένα αφιέρωμα ότι ήταν και καρμικό αφού τη μέρα που γεννήθηκα, Κυριακή 25 Ιουνίου 1978, το ίδιο βράδυ το σήκωνε η Αργεντινή του Κέμπες. Και με συμπάθεια στην Ιταλία, ομολογώ, οπότε σε εκείνο τον ημιτελικό που τον έκρινε ο Γκοϊκοετσέα, ήμουνα με τους Ναπολιτάνους δηλαδή με τον Θεό. Κλείνω παρένθεση.

Το ’94 στην Αμερική είχε ξενύχτι που όχι απλά το άντεχα, αλλά το πήγαινα και σερί χωρίς ύπνο.

Κι επειδή η Εθνική μας είχε… πατώσει, ξενυχτούσα περιμένοντας την εξιλέωση και τον Αύγουστο για το Μουντομπάσκετ, που ήταν στον Καναδά κι επίσης είχε μεταμεσονύχτια ματς και φτάναμε ξημέρωμα.

Το Μουντιάλ του 1998 στην Γαλλία το είδα από ελάχιστα ως καθόλου, τις λιγοστές φορές που ήμουν εξοδούχος στην Πέτρα, τον τελικό με το… πάρτι των Γάλλων τον είδα πάντως σε ουζερί στον Μόλυβο. 2002, 2006, 2010, 2014, 2018 όλα αυτά, κυρίως στην εφημερίδα! Με ωραία παρέα, γέλια, στοιχήματα και παγωμένη μπύρα. Και μετά ήρθε ο κόβιντ και τα πήρε μαζί του όλα αυτά.

Και το 2023, στο πρώτο χειμερινό Μουντιάλ, όλα τα ματς της αγαπημένης Αργεντινής και αρκετά ακόμα, λίγο σπίτι, λίγο από εδώ, λίγο από εκεί. Τα Μουντιάλ είναι πάντα Μουντιάλ βέβαια, αλλά ο καθένας από εμάς, όλοι μας βασικά, είμαστε οι αναμνήσεις μας. Τα χρόνια περνάνε, δυστυχώς δεν μπορούμε πλέον μετά το ματς να κατέβουμε στη γειτονιά να παίξουμε μπάλα και να φανταστούμε και να μιμηθούμε τον όποιο αγαπημένο μας ποδοσφαιρικό ήρωα (που τότε ήταν και πολλοί), αλλά το χειρότερο είναι ότι δεν μπορούν να το κάνουν και τα παιδιά μας, που είναι καρφωμένα στο… Roblox, στο… Fortnite και στα συναφή.

Τα ματωμένα γόνατα, οι σκισμένες φόρμες με το μπάλωμα, το νερό από το λάστιχο με βρώμικα χέρια ανήκουν σε ένα τόσο όμορφο αλλά συνάμα και τόσο μακρινό παρελθόν. Μαζί τους και τα αυτοκόλλητα στα άλμπουμ, το «αριθμάκι», το «μακρυνάκι» και το «πλακωτό», οι ατελείωτες ποδοσφαιρικές συζητήσεις στους δρόμους, στις πλατείες, στα στενάκια που παίζαμε πιτσιρικάδες.

Δεν ζω στο παρελθόν, ούτε με τις αναμνήσεις, κι ας μην φαίνεται με το σημερινό πόνημα νοσταλγίας. Τα χρόνια περνάνε, κάθε εποχή έχει τα δικά της, αλλά δεν μπορώ να μην πω ότι με στεναχωρεί που τα παιδιά μας δεν μπορούν να βγουν ανέμελα στους δρόμους και να ζήσουν εκείνη τη δική μας παιδική μαγεία. Κι απλά ήθελα να το μοιραστώ σήμερα μαζί σας… Με λίγα λόγια, που ‘ναι τα χρόνια, ωραία χρόνια…