«Παν μέτρον άριστον» αναφέρει το γνωστό αρχαίο ελληνικό ρητό, μια φράση η οποία αποδίδεται στον Κλεόβουλο τον Λίνδιο (ένας από τους επτά σοφούς της αρχαιότητας αν θυμάμαι σωστά) και προφανώς αυτές οι τρεις λέξεις μας δείχνουν το δρόμο της αποφυγής της υπερβολής, κάτι που στα νεοελληνικά και με αθλητικούς όρους το συναντάμε σε μια άλλη φράση: «χαμηλά την μπάλα»! Αυτά που πρέπει να συνοδεύουν όλους μας στις αναλύσεις και τις αναφορές μας για οποιαδήποτε ομάδα τούτη τη περίοδο και νωρίτερα φυσικά. Το σημειώνω τώρα διότι για την δική μας κιτρινόμαυρη καθημερινότητα, στα της ΑΕΚ, μόλις άρχισαν τα επίσημα ματς και όμως δεν στερούνται υπερβολής κάποιες (όχι η πλειοψηφία ευτυχώς) αναλύσεις, από κείμενα και σχόλια παντού έως τις απλές καθημερινές κουβέντες μεταξύ όλων μας… Θαρρώ είναι κάτι που παντού το συναντάμε ειδικά στην εποχή των social media και δεν συνιστά ελληνικό φαινόμενο.

Ωστόσο δεν γίνεται καμία ομάδα η καλύτερη του κόσμου με ένα, δυο, πέντε και δέκα καλά ματς, δεν γίνεται παράλληλα και η χειρότερη αν δεν ανταποκρίνεται στην αρχή της σεζόν σε αυτό που θέλει το μάτι μας, εκτιμώ η συντριπτική πλειοψηφία συμφωνεί με το συγκεκριμένο σκεπτικό. Για να γίνω πιο συγκεκριμένος και να εστιάσω στην ΑΕΚ, η οποία μας απασχολεί στο συγκεκριμένο χώρο, πρέπει να είναι ξεκάθαρο το “όχι” που οφείλουν να …φωνάζουν όλοι στην υπερβολή, είτε πρόκειται για την αποθέωση των πρωταγωνιστών της Ένωσης, είτε για το άλλο άκρο, την απαξίωση κοινώς, κάτι που συναντάμε πιο εύκολα στη χώρα μας αφού το… αίμα και το ανάθεμα πουλάει περισσότερο! Την υπερβολή είχαμε τη δυνατότητα να τη συναντήσουμε ξανά σε σχόλια και απόψεις (κυρίως στα Social) με την ολοκλήρωση της αναμέτρησης του Δικέφαλου στην Βουλγαρία με αντίπαλο την Λέφσκι Σόφιας.

Υπερανάλυση της εικόνας της ΑΕΚ, των παλιών και νέων επιλογών, λες και διανύουμε τον Νοέμβριο προς Δεκέμβριο και μπορούμε να έχουμε ουσιαστικά συμπεράσματα για το πώς εξελίσσεται το αγωνιστικό πρότζεκτ, όχι μόνο της πρωταθλήτριας, αλλά κάθε ομάδας… Στον Δικέφαλο που μας απασχολεί δεν χρειάζεται υπερβολή, ούτε ισοπέδωση, αλλά να κατανοούμε όσα ακούμε από το στόμα του Μάρκο Νίκολιτς. Διότι μας τα εξηγεί, μας δίνει να καταλάβουμε τι θα δούμε και σε ποια κατάσταση βρίσκεται η ομάδα του, το έκανε πέρυσι και τον μάθαμε, μας το δείχνει και φέτος ήδη από τα λόγια του πριν μόλις το δεύτερο επίσημο ματς της ομάδας του. «Με ενδιαφέρει μόνο το αποτέλεσμα. Πραγματικά. Δεν υπάρχει κάτι άλλο για μένα. Μόλις άρχισε η σεζόν. Πιστεύω στην ομάδα, στις μεταγραφές μας και στο παιχνίδι μας, το οποίο θα εξελιχθεί. Έχω μεγάλη εμπιστοσύνη στους παίκτες. Η σεζόν είναι πολύ μεγάλη, όμως τώρα θα με χαροποιήσει μόνο η πρόκριση».

Να ασπαστούμε τον λόγο του Νίκολιτς και η κίνηση για Λυκογιάννη!

Τα παραπάνω λόγια του Μάρκο Νίκολιτς είναι απόλυτα ο οδηγός του τι να περίμενες στην Βουλγαρία από την ΑΕΚ και προσωπικά θεωρώ ότι οι κιτρινόμαυροι έβγαλαν περισσότερα από το αναμενόμενο (σε επίπεδο συγκέντρωσης, τακτικής ανταπόκρισης, εφαρμογής του πλάνου). Προφανώς έλειψε η φρεσκάδα, η ταχύτητα και η χημεία-φόρμα που δίνουν τα σερί ματς, αλλά και οι καλύτερες τελικές αποφάσεις (επίσης θέμα ρυθμού και αγώνων) αλλά θα ήταν ποδοσφαιρικά παράλογο και παράδοξο να είναι σούπερ και σε αυτά τα αγωνιστικά δεδομένα η Ένωση και οι παίκτες της μόλις στην έναρξη της σεζόν: στο πρώτο σημαντικό παιχνίδι αυτής! Κι όμως τα λόγια του Σέρβου τεχνικού τα προσπέρασαν με ευκολία κάποιοι και στην υπερβολή τους επειδή ήθελαν (όπως όλοι μας) τη νίκη τα διέγραψαν από το σκληρό δίσκο του εγκεφάλου τους και προχώρησαν στα κλασικά απαξιωτικά σχόλια συνολικά για την ομάδα και για κάποιους ποδοσφαιριστές (πάντα περισσότερο τους νεοφερμένους κρίνουμε).

Ας κρατήσουμε ότι ευτυχώς δεν ήταν η συντριπτική πλειονότητα και σίγουρα σχεδόν κανείς από τους ενεργούς, τους γηπεδικούς που συνηθίζουμε να αναφέρουμε, τη στιγμή που δική μας υποχρέωση συνιστά και να υπενθυμίζουμε τι κάνουν, τι λένε και τελικά τι γίνεται, οι πρωταγωνιστές, όπως στην περίπτωσή μας ο Μάρκο Νίκολιτς. Δεν χρειάζεται να βιαστούμε για να κρίνουμε κανέναν και δη απαξιωτικά, πόσο μάλλον όλη την ομάδα, έπειτα μάλιστα από αγώνα που κατά γενική ομολογία, αν κάποια ομάδα άξιζε να το κερδίσει αυτή ήταν η ΑΕΚ! Επιπρόσθετα μην βιάζουμε και τις απόψεις των άλλων, το ότι όλοι έγραψαν πως η Ένωση δικαιούταν να πάρει διπλό στην Σόφια είναι διαφορετικό από το συμπέρασμα που έγραφαν κάποιοι στα social ότι «ναι ρε τους ισοπεδώσαμε με τρεις φάσεις», μα κανείς και πουθενά δεν υποστήριξε κάτι τέτοιο! Δεν χρειάζεται η υπερβολή, αλλά ας εστιάσουμε και ας ασπαστούμε τον λόγο του Νίκολιτς…

Για κλείσιμο του άρθρου θα εστιάσουμε στην περίπτωση του Μπάμπη Λυκογιάννη που έχει να κλείσει στην ΑΕΚ για δύο χρόνια λογικά μιας και έχει τα καλά και τα αρνητικά της και αναμενόμενα σηκώνει κουβέντα. Δεν καταλαβαίνω γιατί πάντα πρέπει να δημιουργούνται στρατόπεδα σχετικά με το αν κάνει, ή όχι ένας ποδοσφαιριστής, αλλά συμβαίνει από πάντα σε όλες τις ομάδες του πλανήτη. Είναι αλήθεια ότι πρόκειται για έναν ποδοσφαιριστή που δύναται να παίξει σε δυο θέσεις, αριστερό μπακ και στόπερ, αλλά για την πρώτη τον αποκτάει η Ένωση τη στιγμή που είναι Έλληνας και αυτό έχει τη σημασία του, τη θετική, πάντα, όπως και οι παραστάσεις του σε Ιταλία και Champions league με Μπολόνια. Εξίσου αλήθεια είναι πως θέλει χρόνο να προετοιμαστεί αφού είναι ελεύθερος από 1η Ιουλίου και δίχως προετοιμασία και γενικά έχει να παίξει από τον περασμένο Φεβρουάριο. Με την ευχή να ανταποκριθεί και να βγει θαρρώ και μου μοιάζει κίνηση ενίσχυσης του Πήλιου και όχι ουσιαστικής αναβάθμισης που το έχει ανάγκη η ΑΕΚ εδώ και χρόνια στη συγκεκριμένη θέση…

Πηγή: Gazzetta