Είχε παρεξηγηθεί κάποτε ο Ντέμης Νικολαΐδης όταν είχε πει πως το «πρωτάθλημα είναι εφήμερη χαρά», η ατάκα αυτή έμεινε ιστορική στον ελληνικό ποδοσφαιρικό μικρόκοσμο. Θεωρήθηκε ηττοπαθής, παραδοχή αδυναμίας και «υποταγή» στον ισχυρό. Ήταν, σχηματικά και πρακτικά, η αρχή του τέλους του στα διοικητικά της ΑΕΚ.

Στην πραγματική, ήταν μια μεγάλη διαστρέβλωση των λεγομένων του. Γιατί το μήνυμα που ήθελε να περάσει ο άλλοτε μπόμπερ των ελληνικών γηπέδων ήταν πως μεγαλύτερη σημασία από έναν τίτλο, που μπορεί να είναι και αποτέλεσμα συγκυριών, έχει να έχεις βάσεις ως κλαμπ, να είσαι ομάδα με όλη τη σημασία της λέξης. Να είσαι τόσο δυνατός ώστε να ορίζεις εσύ το τοπίο, ό,τι κι αν σκαρώνουν οι αντίπαλοι, θεμιτό ή αθέμιτο, για να σε γκρεμίσουν.

Διαβάστε τη συνέχεια ΕΔΩ