Δεν θα ξεκινήσω με τον Βιτάλις, παρότι (θα) είναι καινούργιο κοσκινάκι μου. Όταν έχεις δει με τα μάτια σου από κοντά ντεμπούτο Μάγερ έστω και σε φιλικό ματς, δεν γίνεται να το πιάσεις το θέμα απ’ αλλού. Ρίξτε ακόμα μια ματιά και θυμηθείτε το χαμόγελο του Νίκολιτς, την πρώτη μέρα που πήγε ο Κροάτης στο προπονητικό κέντρο στο Άπελντορν για να πιάσει δουλειά. Νομίζω πως ανάλογο χαμόγελο έχουμε δει από τον κόουτς, μόνο στην φιέστα κατάκτησης του πρωταθλήματος. Και μπορεί και όχι.

Μέχρι ο ίδιος ο ποδοσφαιριστής, απάντησε όταν τον ρώτησα σχετικά, πως «ναι, το πρόσεξα και εγώ αυτό το χαμόγελο και είναι πολύ σημαντικό για μένα». Φυσικά και δεν το έκανε όλο αυτό φέικ ο Νίκολιτς. Για το φωτογραφικό κλικ. Δεν κάνει τέτοια ποτέ, δεν είναι τέτοιος τύπος. Όλοι καταλάβαμε ακριβώς γιατί το έκανε, όταν είδαμε τον Μάγερ στο πρώτο του ματς στην βασική ενδεκάδα. Έστω και φιλικό.

Στα πρώτα 20 λεπτά, ο Κροάτης μετρούσε τα μέτρα του, έψαχνε τον ρυθμό του και τα πατήματα του. Αν υπήρχε στην εξέδρα ο τύπος που είχε φωνάξει στο πρώτο φιλικό του Σαμπανάτζοβιτς με την ΑΕΚ, «δείξε μας κάτι ρε για να μας πείσεις πως είσαι πρωταθλητής Ευρώπης», θα ούρλιαζε πιθανότατα κάτι ανάλογο στον Μάγερ. Όμως μόλις βρήκε τον ρυθμό του, πήρε επί της ουσίας πάνω του, όλο το παιχνίδι της ΑΕΚ.

Η θέση του τυπικά ήταν δεξιός ακραίος μεσοεπιθετικός. Όπως έπαιζε πέρυσι ο Περέιρα ή ο Ζοάο Μάριο, αλλά από το αντίθετο πλευρό. Βεβαίως ο Μάγερ είναι κάτι πολύ πιο πάνω και πολύ πιο σύνθετο και από τον Αργεντινό και από τον Πορτογάλο. Πάτησε σχεδόν παντού στο γήπεδο από την περιοχή της ΑΕΚ και μπροστά. Ζητούσε συνεχώς την μπάλα στα πόδια του και οι υπόλοιποι συμπαίκτες του προσαρμόστηκαν σχεδόν αμέσως, καθώς δεν ήταν καθόλου δύσκολο να αντιληφθούν πως αυτός είναι ο τρόπος για να γίνει η ζωή τους στο γήπεδο πολύ πιο εύκολη.

Τον Μάγερ τον πήρε ο Νίκολιτς για να τον κάνει ηγέτη στο παιχνίδι της ΑΕΚ. Και χαμογελούσε τόσο πλατιά, όταν τελικά αποκτήθηκε, διότι ξέρει πως ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόταν. Ο παίκτης με την ποδοσφαιρική προσωπικότητα και τα ηγετικά χαρακτηριστικά, που θέλει να έχει μέσα στο γήπεδο. Ξέρει ο Νίκολιτς πως με τον Μάγερ, θα χαμογελάει και αυτός και οι συμπαίκτες του. Για τους αντιπάλους αμφιβάλλω.

Από την άλλη μεριά, ο κόουτς ξέρει καλά πως με τον Βιτάλις θα έχει το κεφάλι του ήσυχο. Σχεδόν όλες οι μεταγραφές του Ριμπάλτα ήταν ψαγμένες. Αυτή θαρρώ πως είναι η πιο ψαγμένη από τις ψαγμένες. Βρήκε ο αθεόφοβος διεθνή ποδοσφαιριστή, στα 24 του, που έχει ένα heat map στο γήπεδο που μοιάζει πολύ μ’ αυτό του Πινέδα και που στα μαχαίρια με διοίκηση και προπονητή και ψαχνόταν για να φύγει. Σαν βγαλμένος από παραγγελιά του Νίκολιτς, είναι αυτό που βρήκε ο Ριμπάλτα. Βεβαίως αυτή είναι η δουλειά του. Να παραγγέλνει ο κόουτς και εκείνος να βρίσκει και να φέρνει αυτό ακριβώς που έχει παραγγείλει.

Ο Βιτάλις δεν είναι Γιόνσον, διότι το άκουσα και αυτό. Αν ήταν, δεν θα τον έπαιρνε ποτέ ο Νίκολιτς. Όχι επειδή ήταν κακός παίκτης ο Δανός. Παιχταράς ήταν και αυτό που ήθελε ο Αλμέιδα το έκανε εξαιρετικά καλά. Όμως δεν κάνει γι αυτό που θέλει ο Νίκολιτς. Αντίθετα ο Βιτάλις είναι το εξάρι που πολλές φορές μας έχει περιγράψει ο κόουτς. Από την μια περιοχή στην άλλη, με εντάσεις, τρεξίματα και επιλογές με την μπάλα στα πόδια του προς την μπροστινή και όχι την πίσω μεριά του γηπέδου. Δεν βρίσκεις εύκολα. Και δεν βρίσκεις εύκολα σε ηλικία στα 24 και από ομάδα που κατέκτησε πέρυσι το πρωτάθλημα.

Όταν ο Νίκολιτς θα δει και τον Βιτάλις στα Σπάτα, πλέον θα είναι πολύ πιο ήσυχος. Όπως ήταν και όταν ήρθε ο Κάιρινεν. Τα χαρακτηριστικά που έχουν αυτοί οι δυο, ο κόουτς ήθελε να τα βάλει στην μεσαία γραμμή. Και ειδικά με τον Βιτάλις, ξέρει πως θα έχει το κεφάλι του ήσυχο, ακόμα και στα πιο απαιτητικά σε τρεξίματα και εντάσεις παιχνίδια. Το είχε απόλυτη ανάγκη αυτό. Όπως είχε και τον Μάγερ. Όμως νομίζω πως ακόμα και μ’ αυτές τις προσθήκες, το παζλ της μεσαίας γραμμής που έχει στο μυαλό του ο Νίκολιτς, ακόμα δεν έχει συμπληρωθεί. Θέλει ένα ακόμα κομμάτι…