Έχω την εντύπωση ότι ο Μίλαν Βιτάλις θα γίνει φέτος το πουλέν πολλών, ίσως βάλω και τον εαυτό μου στη συζήτηση αν και ακόμα περιμένω να δω τον Αριάγκα με την ΑΕΚ.

Από την αρχή μου έκανε κλικ ο τύπος από την Ονδούρα, έχω και τον Σπύρο τον φίλο μου (δεν γράφω το επώνυμό σου μάγκα μου για να μην σε κυνηγάνε μετά αν δεν πάει καλά, άσε να το λουστώ εγώ) που θα γίνει προπονητάρα μια μέρα, φανατικό ”πριμεράκια” και με έχει ψήσει ότι θα βγει μεταγραφάρα.

Όμως μέχρι τώρα στο γήπεδο βλέπω τον Βιτάλις και όχι τον Αριάγα οπότε μπορώ να μιλήσω γι αυτόν. Απλότητα, συνέπεια, ανακτήσεις μπάλας, κάθετη κίνηση, σουτ, πάσα, καλύψεις πίσω και πλάγια, πολλά τρεξίματα. Δεν θα τους λέω ”εργαλεία” τους παίκτες, ”εργαλείο είναι η τσάπα” όπως είχα πει κάποτε σε έναν υπερφίαλο παλαίμαχο, οπότε θα αρκεστώ στο είναι… ”πολυποίκιλος” ο τύπος.

Ας αφήσουμε κατά μέρος τα ανώφελα συγκριτικά με τον Πινέδα -ένας ήταν, έσπασε το καλούπι και πρέπει και να προχωρήσουμε- χαριεντίσματα και ας μείνουμε στην ουσία της δικής του παρουσίας και όσα μπορεί να φέρει στο παιχνίδι του Μάρκο Νίκολιτς.

Δεν χρειάζεται εγχειρίδιο χρήσης

Αυτό που μου αρέσει στον Βιτάλις είναι ότι δεν φαίνεται να χρειάζεται ειδικές οδηγίες χρήσης. Δεν είναι ο παίκτης που θα πάρει την μπάλα και θα πρέπει να του ανοίξουμε δρόμο, να του ανάψουμε φώτα και να του βάλουμε πινακίδα ”εδώ παρακαλώ κάνε το μαγικό σου”.

Παίζει απλά, κινείται σωστά, πιέζει, καλύπτει και έχει την τάση να ψάχνει την κάθετη κίνηση χωρίς να κάνει το ποδόσφαιρο επιστήμη πυραύλων. Μου αρέσει επίσης ότι δεν περιορίζεται σε μία δουλειά. Μπορεί να κατέβει να πάρει την πρώτη πάσα, να κινηθεί μπροστά, να καλύψει πίσω από τον συμπαίκτη του και να πατήσει περιοχή. Έχει σουτ, έχει δημιουργία και κυρίως έχει μια αίσθηση του πού πρέπει να βρίσκεται. Αυτό το τελευταίο ακούγεται απλό, αλλά στο ποδόσφαιρο δεν είναι και τόσο. Ο Ούγγρος έρχεται από γεμάτη χρονιά, με ευθύνη και πρωταγωνιστικό ρόλο.

Εδώ είναι που αρχίζω να τον βλέπω με διαφορετικό ενδιαφέρον.

Γιατί η ΑΕΚ δεν είχε ανάγκη έναν ποδοσφαιριστή που θα θέλει να αποδείξει σε κάθε κατοχή ότι είναι ο καλύτερος, αλλά από ένα μέσο που θα καταλαβαίνει πότε να παίξει απλά και πότε να ρισκάρει, ενώ παράλληλα θα εργάζεται πολύ σκληρά. Ο Βιτάλις μέχρι τώρα μου δίνει την αίσθηση ότι μπορεί να το κάνει αυτό. Και αν μη τι άλλο, είναι μια καλή αρχή.

Συμφωνώ ότι στα εύκολα, όλοι είναι Κασεμίρο. Το θέμα είναι τι κάνεις όταν το ματς στραβώσει, όταν πρέπει να τρέξεις χωρίς την μπάλα και όταν η ομάδα χρειάζεται κάποιον να βάλει το πόδι του εκεί που… πονάει. Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο ενδιαφέρον που μου δημιουργεί.

Δεν ξέρω αν ο Βιτάλις θα γίνει ο μεγάλος πρωταγωνιστής της ΑΕΚ, βλέπω όμως έναν παίκτη που μπορεί να δώσει διαφορετικά πράγματα χωρίς να χρειάζεται να αλλάξει όλη η λειτουργία της ομάδας για να χωρέσει. Να παίξει πιο πίσω, να ανέβει, να πιέσει, να καλύψει, να δημιουργήσει, να σουτάρει. Πολυποίκιλος είπαμε. Την τσάπα την αφήσαμε για άλλους.

Οπότε ναι, θα το κρατήσω από τώρα και ας το βρω μπροστά μου τον Μάιο. Ο Βιτάλις έχει όλα τα φόντα να γίνει από εκείνες τις μεταγραφές που στην αρχή λες ”καλός φαίνεται” και μετά από μερικούς μήνες λες ”ρε παιδιά, αυτός πότε έγινε απαραίτητος;”

Δεν λέω ότι θα συμβεί, γιατί έχουμε δει αρκετά πράγματα στο ποδόσφαιρο για να κάνουμε τέτοιες προβλέψεις με το χέρι στην καρδιά. Λέω όμως ότι μέχρι τώρα μου αρέσει. Και πολύ μάλιστα.