Και της Ρεάλ το φόβητρο...

Στο 12ο λεπτό της ρεβάνς με την Λέφσκι, όταν ο Μπαρνάμπας Βάργκα έκανε το 2-0 και ουσιαστικά τελείωσε την υπόθεση – πρόκριση, στο γκολ που πανηγύρισα πιο έξαλλα από τα τέσσερα, στο μυαλό μου ήρθε κατευθείαν μια και μόνη σκέψη. Να παίξουμε με την Ρεάλ στη Νέα Φιλαδέλφεια και να ανατριχιάσουν και τα αδέρφια μας στον ουρανό, όταν θα ακούσουν τον κόσμο να τραγουδά «και της Ρεάλ το φόβητρο…», στα δευτερόλεπτα που τα μεγάφωνα σωπαίνουν παίζοντας τον ύμνο.

Ήταν μια σκέψη που την έκανα, κλείνοντας τα μάτια για λίγο. Και η αλήθεια είναι ότι η χθεσινή κλήρωση δεν ήταν απλώς μια κλήρωση, αλλά ένα όνειρο που γίνεται πραγματικότητα για όλους τους ΑΕΚτζήδες. Και για τη νέα γενιά που θα ζήσει τέτοια παιχνίδια για πρώτη φορά, αλλά και για εμάς, που ναι μεν τα έχουμε ζήσει, αλλά είναι διαφορετικό να τα ζούμε τώρα πια μαζί με τα παιδιά μας.

Η ΑΕΚ για εμάς, ούτως ή άλλως δεν είναι απλά η ομάδα που υποστηρίζουμε σε κάθε ποδοσφαιρική και αθλητική αναμέτρηση. Αλλά κάποιες στιγμές, ακόμα περισσότερο, τα συναισθήματα είναι πιο έντονα από ποτέ. Στη χθεσινή κλήρωση, ούτως ή άλλως, θα ήμουν ικανοποιημένος και γεμάτος ότι κι αν έβγαινε από αυτή. Αλλά ήθελα την διαχρονικά κορυφαία ομάδα του πλανήτη (που δεν την υποστηρίζω κιόλας) να την δούμε και στη σύγχρονη Νέα Φιλαδέλφεια. Και να δει και όλος ο πλανήτης το σπίτι μας και να απολαύσει την μοναδική ατμόσφαιρα που δημιουργεί ο κόσμος μας.

Η Ρεάλ βγήκε πρώτη από την κληρωτίδα, κι αμέσως μάθαμε την πρώτο αντίπαλο της ΑΕΚ από τις οχτώ συνολικά. Ακολούθησε η Μάντσεστερ Σίτι και δεν χρειαζόταν και κάτι άλλο για να αντιληφθούν και οι τελευταίοι το πραγματικό μέγεθος της ευρωπαϊκής επιστροφής της ΑΕΚ και του τι έχει πετύχει μέσα σε έναν χρόνο! Εμπαπέ, Βινίσιους, Χάαλαντ και οι άλλοι μεγάλοι αστέρες του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, αυτοί δηλαδή που τα παιδιά μας τους βλέπουν στην τηλεόραση και που δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι θα τους δουν απέναντι στην αγαπημένη τους ομάδα.

Κι αυτό δεν αποτυπώνεται σε καμία βαθμολογία, όποια κι αν θα είναι, αν και είμαι σίγουρος ότι αυτή η ΑΕΚ θα γράψει ιστορία και δεν θα συμμετάσχει στη League Phase του Champions League, απλά για να…
συμμετάσχει. Είναι κάτι πολύ παραπάνω από βαθμολογίες, είναι η δύναμη των αναμνήσεων που θα μείνουν χαραγμένες για μια ζωή, όπως έχουν μείνει σε μας, με κάθε λεπτομέρεια, το 3-3 στο «Νίκος Γκούμας» και το 2-2 στο «Μπερναμπέου».

Αναμνήσεις για μια ολόκληρη ζωή. Αφήστε λοιπόν για λίγο στην άκρη τους υπολογισμούς και τα… πώς θα μαρκάρουμε τον Εμπαπέ, τον Βινίσιους, τον Μπέλιγχαμ και τον Χάαλαντ και σκεφτείτε κάθε παιδάκι 10-12-15 ετών που θα δει την ΑΕΚ του απέναντι σε αυτές τις ομάδες και θα έχει να το θυμάται για μια ολόκληρη ζωή. Και κάποια μάλιστα θα λένε αυτό το ανεκτίμητο «ήμουν κι εγώ εκεί στη Νέα Φιλαδέλφεια». Αυτή είναι και η σημασία της πρόκρισης της ΑΕΚ. Η επιστροφή της εκεί όπου ανήκει, εκεί όπου πρέπει να παίζει. Εκεί όπου η φανέλα της αποκτά ξανά παγκόσμια προβολή και το όνομα της ακούγεται μαζί με τα μεγαλύτερα κλαμπ του πλανήτη.

Ας το απολαύσουμε λοιπόν κι εμείς και τα παιδιά μας. Γιατί τα παιδιά δεν μεγαλώνουν μόνο με αυτά που τους λέμε. Μεγαλώνουν κυρίως με αυτά που ζουν. Μπροστά μας είναι στιγμές και εικόνες, της δικής τους
ιστορίας με την ΑΕΚ. Και φυσικά, το επαναλαμβάνω για να μην παρεξηγηθώ, η ομάδα μας μπορεί, ναι ΜΠΟΡΕΙ, και να διεκδικήσει και να παλέψει και να προχωρήσει! Ήδη είναι η καλύτερη ομάδα στην Ελλάδα και ανήκει στις 36 κορυφαίες της Ευρώπης. Και προχωράμε… Αλλά, ας το ζήσουμε!

photo credits: intime

Πηγή: enwsi.gr