Είχαν περάσει δυο δεκαετίες από τη τελευταία φορά που η Αθλητική Ένωση Κωνσταντινουπόλεως αγωνιζόταν στο γήπεδο της, στη δική της πόλη, σε εκείνη που σαν Πολίτες και Μικρασιάτες τους παραχώρησαν, στην Νέα Φιλαδέλφεια και δίπλα και γύρω από τον Ποδονίφτη… Η επιθυμία για επιστροφή στην πόλη μας, στη γειτονιά μας, στα μέρη μας, είχε μετατραπεί σε κάτι που φάνταζε όσο περνούσαν τα χρόνια σε κάτι το ουτοπικό, σαν ένα όνειρο απατηλό, κάτι το οποίο θα μείνει να εξιστορείται σαν επιθυμία, που δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα. Πραγματικά έμοιαζε για όλους εμάς που αγαπήσαμε από μωρά παιδιά την ΑΕΚ σαν κάτι το οποίο θα μείνει να υπάρξει για να το λέμε σαν ιστορίες παλιές στα παιδιά μας, στα εγγόνια μας στο μέλλον, για να μη σβήσει, να μη χαθεί η μαγεία της Νέας Φιλαδέλφειας. Σαν άλλοι μεγάλοι άνθρωποι αναφέραμε ιστορίες σε αγώνες, σε βραδιές στο γήπεδο δίχως να παίζει ο Δικέφαλος, στο πώς γιγάντωσε το γήπεδο την ομάδα της προσφυγιάς και είχαμε εμπεδώσει ότι δεν θα ζήσουμε ξανά το μεγαλείο του γηπέδου στην Νέα Φιλαδέλφεια!
Τα χρόνια περνούσαν, η ΑΕΚ παρέμενε άστεγη, υποχρεωμένη να βιώνει μια νέα, διαφορετικού είδους προσφυγιά, 20 χρόνια, ολόκληρες νέες γενιές μεγάλωναν με ένα όνειρο που είχε γίνει εφιάλτης και έμαθαν να αγαπούν τον Δικέφαλο στα δύσκολα: δίχως τίτλους, δίχως επιτυχίες, δίχως το κυριότερο το σπίτι του, το ναό του, την πόλη του… Μαζί με τα χρόνια που έτρεχαν και δεν ξαναγυρνούσαν, έφευγαν και αγαπημένα μας πρόσωπα από τη ζωή, άνθρωποι που μας γνώρισαν την Νέα Φιλαδέλφεια και μας μεταλαμπάδευσαν την αγάπη για την μοναχοκόρη της προσφυγιάς, οι παππούδες μας, οι γιαγιάδες μας, οι πατεράδες μας και κάποια φιλαράκια μας, αδέρφια μας, μέλη της οικογένειας που είναι πιο δυνατή ακόμη και από εκείνη που συνδέουν δεσμοί αίματος μιας και τους επέλεξες και σε επέλεξαν. Μαζί με το “φευγιό” τους έσβησαν και όνειρα να ζήσουμε ξανά, έστω για μια φορά, αυτό που είχαμε σαν παιδική (και γενική) ανάμνηση και έγινε ζωής μιας και δεν σβήνει ποτέ…
Ακόμη όποτε περνάω και κατευθύνομαι στην Νέα Φιλαδέλφεια και στο γήπεδο, τέσσερα χρόνια μετά, βλέπω πάντα, κάθε φορά, την ίδια εικόνα: εγώ παιδί στην ίδια διαδρομή, ξανά και ξανά: από τον Περισσό, στο γεφυράκι και από κει στο παρκάκι, αριστερά και αμέσως δεξιά στο μικρό στενάκι και να τη μπροστά μου η Σκεπαστή. Εκεί και φυσικά μαζί με τον πατέρα μου, το χέρι μου χαμένο στη πελώρια όπως μου έμοιαζε παλάμη του, την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά, τη στιγμή που νιώθω ακόμη το σφίξιμο στο χέρι του μπαμπά μου από τον ενθουσιασμό μου που θα βρεθούμε δίπλα Της. Ένα δυο μέτρα δίπλα μου χαρούμενη και τρελαμένη η μητέρα μου και λίγο πιο μπροστά τ’ αδέρφια μου να τραγουδάνε για την ΑΕΚ. Πολλές φορές πιάνω το κεφάλι μου να μου παίζει λούπα όλα τα παραπάνω και φυσικά περισσότερα που έχω ζήσει με ένα… φιλμ μάλλον μελαγχολικό, πάντα εκεί στα ίδια, της Φιλαδέλφειας, τα μερη. Διάολε κάθε μέρα σχεδόν είμαι εκεί, μα εξακολουθεί να με κατακλύζει το συναίσθημα, πολλές δε φορές μας βρίσκει κανείς πολύ μετά τα μεσάνυχτα, στα παγκάκια, φουλ ΑΕΚοκουβέντα και απλά βλέπουμε το γήπεδο.
Πηγή: Gazzetta
photo credits: intime
Πηγή: enwsi.gr
Χαιρόμαστε να διαβάζουμε τα σχόλιά σας!
Όλα τα σχόλια ελέγχονται για λόγους ποιότητας.
Δεν επιτρέπονται προσβλητικά σχόλια, spam ή άσχετο περιεχόμενο.
Ας κρατήσουμε τη συζήτηση ευχάριστη και εποικοδομητική 😊