Δύο ταχύτητες κι ένα διπλό στοίχημα

Η ΑΕΚ αυτόν τον καιρό μοιάζει με δύο διαφορετικές ομάδες ανάλογα με το πού παίζει. Στο γήπεδό της εμφανίζεται σχεδόν ασυναγώνιστη, με παρουσία που δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης. Μόλις όμως βγαίνει εκτός των τειχών της, η εικόνα αλλάζει δραματικά.

Οι αναμετρήσεις με τον ΟΦΗ και την Κηφισιά αποκάλυψαν μια ομάδα ανέμελη μέχρι εκνευρισμού, χωρίς συνοχή στο παιχνίδι της, λιγοστά απειλητική προς την αντίπαλη εστία και γενικότερα προβληματική σε επίπεδο λειτουργίας. Αυτή η αντίφαση έρχεται να δοκιμαστεί άμεσα, καθώς η «Ένωση» καλείται τώρα να αντιμετωπίσει δύο συνεχόμενα εκτός έδρας ματς, στην Τρίπολη και στον Βόλο, ματς που παραδοσιακά κρύβουν παγίδες για ομάδες με τέτοιου είδους ασυνέπεια.

Αυτή η διπλή ταυτότητα -σπουδαία στην έδρα της, ευάλωτη μακριά της- έρχεται μάλιστα την ίδια περίοδο που η ομάδα καλείται να διαχειριστεί κάτι πολύ μεγαλύτερο: τον συνδυασμό Champions League και πρωταθλήματος, κάτι που δεν έχει καταφέρει ποτέ σε καμία από τις πέντε προηγούμενες συμμετοχές της στη διοργάνωση.

Η ιστορία δείχνει πόσο δύσκολο είναι για μια ελληνική ομάδα να κρατήσει ισορροπία ανάμεσα στα δύο μέτωπα, και τα προβλήματα συνέπειας που βλέπουμε τώρα εκτός έδρας δεν κάνουν τη συζήτηση λιγότερο επίκαιρη.

Η πρώτη επαφή με τη διοργάνωση, το 1994-95, βρήκε την «Ένωση» εξαντλημένη και την οδήγησε σε πέμπτη θέση στο πρωτάθλημα, πίσω από Παναθηναϊκό, Ολυμπιακό, ΠΑΟΚ και τον τότε Απόλλωνα Αθηνών, ο οποίος μάλιστα κατάφερε να πάρει ευρωπαϊκή θέση εκείνη τη χρονιά.

Το παρελθόν

Την πιο ένδοξη ευρωπαϊκή στιγμή της την έζησε το 2002-03, όταν έμεινε αήττητη σε όλη τη φάση των ομίλων του Champions League, κλείνοντάς την μάλιστα με έξι ισοπαλίες -κάτι μοναδικό όχι μόνο για τα ελληνικά αλλά και για τα ευρωπαϊκά δεδομένα εκείνης της σεζόν.

Στο πρωτάθλημα όμως η κούραση από τη διπλή προσπάθεια της στοίχισε βαθμούς, και παρότι έκλεισε με εντυπωσιακό σερί νικών, ο τίτλος χάθηκε κατά δύο βαθμούς, με πρωταγωνιστή το πολυσυζητημένο ματς Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού στη Ριζούπολη.

Η επόμενη συμμετοχή, το 2003-04, ήρθε μέσα σε συνθήκες χάους: κατεδάφιση γηπέδου, συνεχείς μετακινήσεις σε ξένες έδρες, οικονομική ασφυξία και εσωτερικές τριβές από την επιστροφή του Μπάγεβιτς. Παρά την πρόκριση στον όμιλο απέναντι σε Μονακό, Λα Κορούνια και Αϊντχόβεν, το πρωτάθλημα βρήκε την ομάδα τέταρτη, πέντε βαθμούς μακριά από τον πρωταθλητή ΠΑΟ.

Πιο ενθαρρυντική στάθηκε η σεζόν 2006-07, με δύο νίκες απέναντι σε Λιλ και Μίλαν -τη μετέπειτα κάτοχο του τροπαίου- και δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα, αν και ο τίτλος χάθηκε και πάλι σχετικά εύκολα από τον Ολυμπιακό.

Αντίθετα, το 2018-19, αμέσως μετά την κατάκτηση πρωταθλήματος, η ομάδα εμφανίστηκε απροετοίμαστη τόσο στην Ευρώπη -χωρίς κανέναν βαθμό σε δύσκολο όμιλο με Μπάγερν, Μπενφίκα και Άγιαξ- όσο και στο πρωτάθλημα, όπου κατέληξε τέταρτη με διαφορά δεκαοκτώ βαθμών από τη δεύτερη θέση.

Το παρόν

Η σημερινή εκδοχή έχει τα εφόδια, αλλά πρέπει να λύσει το πρόβλημα εκτός έδρας

Με αυτό το ιστορικό ως σημείο αναφοράς, γίνεται σαφές ότι το φετινό διπλό στοίχημα δεν είναι απλή υπόθεση, ειδικά όταν η ομάδα δεν έχει ακόμα λύσει το ζήτημα της συνέπειας μακριά από το σπίτι της

Ωστόσο, η ΑΕΚ που έχει διαμορφωθεί από το καλοκαίρι του 2025 δείχνει διαφορετική αντοχή, ικανή να κουβαλήσει το βάρος και των δύο μετώπων, αρκεί να καταφέρει να μεταφέρει τη σιγουριά της Αγίας Σοφίας και στις εκτός έδρας αποστολές της.

Αν καταφέρει να πετύχει αυτή την ισορροπία, ο Νίκολιτς θα γράψει διπλή ιστορία: θα είναι ο πρώτος προπονητής που θα συνδυάσει αξιοπρεπή πορεία στο Champions League με κατάκτηση πρωταθλήματος, και ταυτόχρονα ο πρώτος μετά τον Μπάγεβιτς που θα οδηγήσει την ΑΕΚ σε back-to-back τίτλο.

photo credits: intime

Πηγή: enwsi.gr