Πρώτα κόβουμε τα δώρα, μετά πολεμάμε το παρασύστημα

Το ξέρουμε πια απ’ έξω αυτό το σενάριο, και μας έχει ήδη κουράσει: να φέρνει η ΑΕΚ το παιχνίδι εκεί που θέλει, εκτός έδρας, αλλά να μην το παίρνει στο τέλος. Γι’ αυτό σήμερα στον Βόλο δεν θέλω να δω απλά μια ομάδα που έχει μάθει το μάθημά της, αλλά ένα σύνολο που όπως κι αν αποδώσει, θα πάρει τη νίκη. Μακριά από δώρα και ατομικές, εκνευριστικές αφέλειες.

Η εικόνα που έχω στο μυαλό μου είναι διπλή και πονάει διπλά. Από τη μια η Τρίπολη με τον Αστέρα, όπου χαρίσαμε ισοφάριση σε ματς που έπρεπε να έχει κλείσει. Από την άλλη η Λεωφόρος με την Κηφισιά, όπου δεν καταφέραμε να κρατήσουμε απλά τη μπάλα στο τέλος για να σβήσουμε το χρόνο.

Δεν μιλάμε για χαμένους βαθμούς κόντρα σε ισχυρούς, αλλά για δικά μας δώρα. Δώρα σαν κι αυτά που όσο περισσότερα γίνονται, τόσο πιο οδυνηρά καταμετρώνται τον Μάιο.

Η ισορροπία που ψάχνουμε

Το πραγματικό ζητούμενο για μένα δεν είναι μόνο το σημερινό τρίποντο. Είναι να βρούμε επιτέλους την ισορροπία ανάμεσα σε εντός και εκτός έδρας εμφανίσεις. Δεν μπορεί μια ομάδα με τέτοιες φιλοδοξίες να είναι άλλη στο σπίτι της κι άλλη στις μετακινήσεις. Κάθε βαθμός που χάνεται εκτός έδρας είναι βαθμός που μεγαλώνει τη ψαλίδα από την κορυφή, και αυτή τη ψαλίδα δεν έχουμε την πολυτέλεια να την αφήσουμε να ανοίξει άλλο.

Η ευνοϊκή μεταχείριση δεν είναι φαντασία μας

Και εδώ έρχεται το κομμάτι που ξέρω ότι θα μας ταλαιπωρήσει όλη τη σεζόν: η εύνοια που απολαμβάνουν κάποιοι άλλοι, ειδικά ο Παναθηναϊκός. Δεν το λέω τώρα επειδή βολεύει, το είχα δει να συμβαίνει και το 2023, στην πορεία προς εκείνο το πρωτάθλημα.

Θυμάμαι καλά τα όργια του Καμπάκοφ στη Λεωφόρο, τα δύο πέναλτι-αρκούδες και όσα άλλα δεν σφυρίχτηκαν ή δόθηκαν ανάποδα σε ματς που ο ΠΑΟ ήθελε “σπρώξιμο”.

Κι όμως, το παρασύστημα προπαγάνδας -αυτό που σήμερα το βλέπω ακόμα πιο θωρακισμένο στον Τύπο, αν κοιτάξεις απλώς πού βρίσκονται όσοι το υπηρετούσαν και τότε- επιχειρούσε να γυρίσει την κοινή γνώμη ανάποδα, κάνοντας το άσπρο… πράσινο.

Η μάχη που πρέπει να δοθεί – αλλά με όρους

Ξέρω ότι αυτά τα ζητήματα θα βαθύνουν μέσα στη σεζόν και θα χρειαστεί μάχη, ώστε να μην περάσει το αφήγημα πως δήθεν “δεν παίρνουμε σπρώξιμο”. Αλλά για να έχει νόημα αυτή η μάχη, πρέπει πρώτα εμείς οι ίδιοι, η ΑΕΚ, να σταματήσουμε να κάνουμε δώρα.

Όχι άλλη πάσα σε αντίπαλο που επιτρέπει στον Αστέρα να ισοφαρίσει και να πιστέψει. Όχι άλλη μπάλα που δεν κρατιέται στο τέλος για να σβήσει ένα ματς σαν αυτό με την Κηφισιά. Και σίγουρα όχι άλλες χαμένες ευκαιρίες του Γιόβιτς, γιατί η κλάση του δεν επιτρέπει τέτοιες στιγμές να πηγαίνουν στράφι.

Σήμερα στον Βόλο θέλω να δω ακριβώς αυτό: μια ΑΕΚ που δεν χαρίζει τίποτα, που παίρνει το διπλό, και που αρχίζει επιτέλους να χτίζει τη σταθερότητα που θα κάνει άχρηστο κάθε αφήγημα εναντίον της. Τις μάχες με τους άλλους τις έχουμε μπροστά μας και θα τις δώσουμε ξανά, αρκεί να υπάρχει ουσία και νόημα.

Και όλα αυτά χωρίς Ρότα… Να που ήρθε η στιγμή να δοθεί η απάντηση στο ερώτημα ‘’τι θα γίνει αν πάει κάτι ο Ρότα;’’. Το έπαθε, ευτυχώς δεν είναι σοβαρό, αλλά σήμερα θα λείψει. Τι θα επιλέξει τώρα ο κόουτς; Γκεοργκίεφ, Γκατσίνοβιτς ή Χριστακόπουλο;

photo credits: intime

Πηγή: enwsi.gr