4 χρόνια από τότε που η ΑΕΚ συνάντησε ξανά την ψυχή της

Πρώτα απ’ όλα, μου φαίνεται αδιανόητο ότι πέρασαν τέσσερα χρόνια από τη μέρα του πρώτου αγώνα στη νέα Νέα Φιλαδέλφεια! Ειλικρινά, όλο αυτό το μαγικό τετραήμερο που είχα περάσει με φίλους και αδέρφια, από το πρωί ως το βράδυ στο σπίτι μας, μου φαίνεται το πολύ σαν να έγινε πριν από δύο χρόνια! Κι όμως είναι τα διπλάσια!

Η αλήθεια είναι πως δεν είναι απλό και εύκολο να εξηγήσεις σε κάποιον που δεν είναι ΑΕΚ – και πολύ περισσότερο να καταλάβει – τι σημαίνει η Νέα Φιλαδέλφεια για την ΑΕΚ και για κάθε ΑΕΚτζή. Είναι κάτι που δεν μετριέται, που δεν περιγράφεται. Είναι κάτι που απλά το νιώθεις. Το νιώθεις
όταν περπατάς προς το γήπεδο, ακόμα και τις μέρες που δεν παίζει η ομάδα. Το νιώθεις πριν ακόμα φτάσεις, γιατί καταλαβαίνεις μέσα σου ότι κάτι αλλάζει.

Και φυσικά όταν παίζει η ΑΕΚ, είναι οι έξι και πολλές φορές οι οχτώ ώρες πριν! Είναι οι φωνές στους δρόμους, τα κασκόλ, τα παιδιά με τις φανέλες, οι πατεράδες που κρατάνε από το χέρι τους γιους και τις κόρες τους. Οι παλιοί που επιστρέφουν σε έναν τόπο που τους είχε λείψει για δύο ολόκληρες δεκαετίες και οι νέοι που τον γνωρίζουν για πρώτη φορά.

Δεν είναι, λοιπόν, απλά ότι πριν από τέσσερα χρόνια, η ΑΕΚ επέστρεψε στη Νέα Φιλαδέλφεια. Είναι ότι η ΑΕΚ επέστρεψε στον εαυτό της. Είναι ότι ξαναβρήκε την ψυχή της. Και τώρα, τέσσερα χρόνια μετά, μπορούμε πλέον να το λέμε με ακόμη μεγαλύτερη βεβαιότητα. Φυσικά είναι και τα αποτελέσματα.

Οι 3 τίτλοι και το μεγαλύτερο τρόπαιο απ’ όλα!

Γιατί από εκείνη την πρώτη νύχτα και το ματς με τον Ιωνικό και μετά, η ιστορία γράφτηκε ξανά μέσα στο σπίτι της. 19 χρόνια μακριά από τη Νέα Φιλαδέλφεια, η ΑΕΚ πήρε ένα πρωτάθλημα. 4 χρόνια στη Νέα Φιλαδέλφεια, η ΑΕΚ πήρε δύο πρωταθλήματα, ένα Κύπελλο, νταμπλ μετά το 1978, κι έχασε ένα πρωτάθλημα με «αυτοκτονία» εκτός έδρας σε σεζόν που στο σπίτι της ήταν αήττητη.

Κι όμως. Οι τίτλοι και οι επιτυχίες δεν αποτελούν το μεγαλύτερο κομμάτι αυτής της τετράχρονης ιστορίας. Γιατί η ΑΕΚ ξαναβρήκε τον κόσμο της, ξαναβρήκε όπως προανέφερα, την ψυχή της. Τα non stop sold out δεν είναι απλώς ένας αριθμός. Είναι η απόδειξη ότι υπήρχε μια τεράστια ανάγκη να ξαναζήσουμε αυτό που μας είχε λείψει.

Να ξαναπερπατήσουμε στους ίδιους δρόμους. Να ξανασυναντηθούμε έξω από το γήπεδο. Να ξαναζήσουμε εκείνο το «μόνο ΑΕΚ», που λέμε όταν χαιρετάει ο ένας τον άλλον και που δεν χρειάζεται καμία επεξήγηση μεταξύ μας.

Και μαζί με την ΑΕΚ, ξαναγεννήθηκε φυσικά και η πόλη της. Η Νέα Φιλαδέλφεια απέκτησε ξανά τον παλμό της. Τα μαγαζιά, οι δρόμοι, οι πλατείες, οι γειτονιές πήραν ξανά ζωή χάρη στην ΑΕΚ. Γιατί η ΑΕΚ δεν παίζει απλά ποδόσφαιρο στη Νέα Φιλαδέλφεια.

Αν θα με ρωτούσατε, ωστόσο, ποια είναι η μεγαλύτερη αξία αυτών των τεσσάρων χρόνων, θα σας απαντούσα ότι είναι η νέα γενιά των ΑΕΚτζήδων. Ένα τεράστιο – κακά τα ψέματα – πρόβλημα για τις δύο δεκαετίες μακριά από την ψυχή μας, μακριά από το σπίτι μας.

Η ψυχή της ΑΕΚ μας περίμενε εκεί για να την συναντήσουμε ξανά

Τα παιδάκια που φοράνε σήμερα τη φανέλα της ΑΕΚ, πληθαίνουν με πολύ πιο έντονους ρυθμούς, είτε γνωρίζουν τώρα την ομάδα, είτε την πρόλαβαν και για λίγα χρόνια μακριά από το σπίτι της. Το πρώτο γκολ του Γκατσίνοβιτς, ο πρώτος πανηγυρισμός, η πρώτη φορά που μπήκε το κάθε παιδί στην «Αγιά Σοφιά» είναι μια ανεξίτηλη σφραγίδα στο μυαλό και στην καρδιά. Αυτό είναι το μεγαλύτερο τρόπαιο.

Η ΑΕΚ ανέκαθεν ήταν μια σκυτάλη που περνάει από γενιά σε γενιά, αλλά αυτή η σκυτάλη δεν μπορεί να πέσει ποτέ όταν η αλλαγή από πατέρα σε παιδί, από παππού σε εγγόνι, συμβαίνει στον ίδιο τόπο. Εκεί δηλαδή όπου ξεκίνησαν όλα. Εκεί όπου οι πρόσφυγες έφεραν μαζί τους, τις αναμνήσεις, την πίστη, την περηφάνια και την ανάγκη να δημιουργήσουν μια νέα πατρίδα.

Τέσσερα χρόνια μετά, λοιπόν, δεν γιορτάζουμε απλώς μια επιστροφή, αλλά τέσσερα χρόνια γεμάτα ζωή, τίτλους, χαρές, αγωνίες, πανηγύρια, δάκρυα, αγκαλιές και χιλιάδες στιγμές και κυρίως συναισθήματα, που δεν θα χωρέσουν ποτέ σε κανένα αρχείο αποτελεσμάτων, όσο σπουδαία κι αν είναι. Γιατί η ΑΕΚ στη Νέα Φιλαδέλφεια δεν είναι αυτό που βλέπεις, είναι αυτό που νιώθεις.

Ίσως γι’ αυτό, τέσσερα χρόνια μετά, η πιο σωστή φράση δεν είναι ότι η ΑΕΚ επέστρεψε στο σπίτι της. Είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο. Η ΑΕΚ γύρισε εκεί όπου ανήκει. Και μαζί της, γύρισε και ένα μεγάλο κομμάτι από όλους εμάς. Είναι τέσσερα  χρόνια από τότε που η ΑΕΚ ξαναβρήκε την ψυχή της. Κι από τότε, κάθε φορά που ανοίγουν οι πόρτες και μπαίνουμε μέσα, καταλαβαίνουμε πως η ψυχή αυτή δεν έφυγε ποτέ από τη Νέα Φιλαδέλφεια. Απλώς περίμενε να επιστρέψουμε κι εμείς για να την συναντήσουμε ξανά…

photo credits: intime

Πηγή: enwsi.gr