Ο Βαγγέλης Αρναούτογλου γράφει για το πλάνο πίσω από τη συνύπαρξη Βάργκα - Γιόβιτς και γιατί, παρά τις πρώτες εντυπώσεις, μπορεί να αποδειχθεί κομβικό.

Αν υπάρχει ένα δίδυμο στην επιθετική γραμμή της ΑΕΚ που σηκώνει περισσότερη κουβέντα απ’ όση έχει πραγματικά δοκιμαστεί πέραν ολίγων λεπτών σε δεύτερα ημίχρονα, αυτό είναι το Βάργκα – Γιόβιτς.

Ίσως γιατί στο χαρτί μοιάζει «βαρύ», ίσως γιατί η πρώτη τους συνύπαρξη στα ματς με Άρη και ΟΦΗ δεν κύλησε λειτουργικά, προφανώς και επειδή η μνήμη του αποτελέσματος και μια κακή εικόνα επισκιάζουν πάντα τη διαδικασία.

Κι όμως, σε θεωρητικό επίπεδο -και μόνο εκεί προς το παρόν– πρόκειται για ένα από τα πιο σύνθετα και ενδιαφέροντα επιθετικά σχήματα που μπορεί να παρουσιάσει αυτή η ΑΕΚ.

Γιατί Βάργκα και Γιόβιτς δεν «πατάνε» ο ένας τον άλλον

Ο Λούκα Γιόβιτς δεν είναι πια ο φορ-κολόνα που περιμένει παθητικά στην περιοχή. Το παιχνίδι του έχει εξελιχθεί σε κάτι πολύ πιο πολυδιάστατο. Χαμηλώνει, ζητά μπάλα ανάμεσα στις γραμμές, συμμετέχει στο build-up, λειτουργεί ως παίκτης σύνδεσης. Θα πρέπει βέβαια να έρθει ξανά σε καλή κατάσταση και τούτος είναι στην παρούσα φάση ο μεγάλος και εύλογος προβληματισμός.

Δεν είναι ωστόσο τυχαίο ότι έχει περισσότερες επαφές εκτός περιοχής από ένα κλασικό «9», ούτε ότι συχνά βρίσκεται στην αρχή επιθετικών προσπαθειών που καταλήγουν σε τελική. Αυτός ο Γιόβιτς, ο καλός Γιόβιτς, δεν «κλέβει» χώρο αλλά τον δημιουργεί.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο Βάργκα λειτουργεί ως το ακριβώς αντίθετο αλλά απολύτως συμπληρωματικό κομμάτι. Μένει ψηλά, κρατά σταθερά απασχολημένα τα στόπερ, τραβά πάνω του μαρκαρίσματα, δίνει αναφορά. Είναι ο παίκτης που ξεκαθαρίζει το πού τελειώνει η ανάπτυξη και πού αρχίζει η εκτέλεση.

Η παρουσία του επιτρέπει στον Γιόβιτς να κινηθεί ελεύθερα, να εμφανιστεί στον ενδιάμεσο χώρο, να δημιουργήσει υπεραριθμίες στο κέντρο και, κυρίως, να ανοίξει διαδρόμους για τους χαφ που έρχονται από τις πίσω ζώνες. Αυτό το δίδυμο δεν υπόσχεται εκρήξεις εντάσεις, ταχύτητα, υπόσχεται καλύτερο έλεγχο.

Ευνοεί παιχνίδια απέναντι σε κλειστές άμυνες, όπου η ΑΕΚ χρειάζεται υπομονή, σωστές αποστάσεις και καθαρές αποφάσεις στο τελευταίο τρίτο. Δεν είναι τυχαίο ότι σε τέτοιες συνθήκες αυξάνεται η συμμετοχή των μέσων στις τελικές προσπάθειες και βελτιώνεται η ποιότητα των ευκαιριών.

Είναι ποδόσφαιρο λογικής, όχι ενστίκτου κι εδώ κάπου έρχεται το οξύμωρο. Παρότι η πρώτη, όχι και τόσο λειτουργική, συνύπαρξή τους δεν άφησε θετικές εντυπώσεις, δεν θα πρέπει να αποκλειστεί το ενδεχόμενο να τους δούμε μαζί στο αρχικό σχήμα απέναντι στον Παναθηναϊκό, απόψε στη Νέα Φιλαδέλφεια.

Όχι επειδή «πέτυχαν», αλλά επειδή σε τέτοια παιχνίδια η ανάγκη για έλεγχο ρυθμού και καθαρό μυαλό συχνά ίσως και να υπερισχύει της ανάγκης για ένταση. Αυτό βέβαια θα εξαρτηθεί από την τελική απόφαση του προπονητή και το πώς θα προσεγγίσει τον αγώνα.

Ο Ζίνι ως καταλύτης και η ευελιξία που μπορεί να αλλάξει ένα ματς

Ο Ζίνι, από την άλλη, είναι το κομμάτι που λείπει από το παζλ, αλλά και αυτό που μπορεί να το αλλάξει επίπεδο. Παρότι προπονείται κανονικά την τρέχουσα εβδομάδα, δύσκολα μπορεί να υπολογίζεται για πάνω από 20-30 λεπτά, έχοντας να αγωνιστεί σχεδόν δύο μήνες. Κι όμως, είναι το πρόσωπο-κλειδί.

Γιατί τα στοιχεία της έντασης, της πίεσης, της ταχύτητας, της έκρηξης είναι αυτά που απουσιάζουν συνολικά από την ΑΕΚ, όχι μόνο στο επιθετικό κομμάτι. Θεωρητικά, ο Ζίνι είναι ο ιδανικός συνδυασμός με κάθε έναν εκ των Γιόβιτς ή Βάργκα. Μπορεί να δώσει βάθος, να πιέσει ψηλά, να «σπάσει» άμυνες με την κίνησή του.

Πιο ρεαλιστικά, είναι κάτι που έχει περισσότερες πιθανότητες να δούμε στο δεύτερο ημίχρονο του αποψινού ντέρμπι, ως αλλαγή ρυθμού και όχι ως βάση. Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα για την ΑΕΚ δεν είναι ποιος θα ξεκινήσει, αλλά η δυνατότητα προσαρμογής μέσα στο ίδιο παιχνίδι.

Θα μπορούσε λοιπόν να είναι ένα σχέδιο το να ξεκινήσει με Βάργκα – Γιόβιτς έχοντας ως σκοπό να ελέγξει τον ρυθμό και να φθείρει τον αντίπαλο, και στη συνέχεια να μεταβεί σε Βάργκα – Ζίνι ή Γιόβιτς – Ζίνι, ανεβάζοντας ένταση και ταχύτητα, χωρίς να αλλάξει φιλοσοφία ή σχηματισμό.

Αυτή η εσωτερική ευελιξία συνιστά ένα πλεονέκτημα από αυτά που η ΑΕΚ καλείται στη συνέχεια της σεζόν να αξιοποιήσει. Στο τέλος της ημέρας, το ερώτημα δεν είναι ποιος «χωράει» και ποιος όχι. Είναι ποιο δίδυμο εξυπηρετεί καλύτερα τη συγκεκριμένη ανάγκη του αγώνα.

Αν η ΑΕΚ καταφέρει να βρει τους αυτοματισμούς, να μοιράσει καθαρά τους ρόλους και να λειτουργήσει ως σύνολο γύρω από αυτούς, τότε η συζήτηση ίσως αλλάξει. Από το τι λείπει στην επίθεση, στο πόσες διαφορετικές λύσεις υπάρχουν. Και αυτό, για μια ομάδα με πρωταγωνιστικές φιλοδοξίες, θα είναι ένα ουσιαστικό βήμα μπροστά.

ΠΗΓΗ: ENWSI.GR